ناگفته های یک من

‘’ اگر مانده بودی تو را تا به عرش خدا میرساندم …

اگر مانده بودی … ‘’

همیشه خودمو بین کلمات این آهنگ گم میکنم.

تو ثانیه هاش گیر میفتم . یکبار حسرت نماندن میخورم، انگار من معشوقه ام .

ثانیه ی بعد از ته دل آه میکشم که چرا نماند .

مستقیم با قلب صحبت میکند. کاری به ظاهر ندارد .

‘’ اگر با تو بودم … ‘’

‘’ اگر مانده بودی ‘’

آرام است اما تپش قلب میگریم با شنیدن .

طوری که میخواهم آنقدر بدوم که خود را در آغوشش بیندازم…

میدوم و میرسم .. اما این بار من عاشق و او معشوق است .

معشوقی که نماند و اگر میماند ز او مینوشتم و او را می‌سرودم …