ناگفته های یک من

برای این حجم از درد ۳۲ حرف کم است 

می نویسی و مینوسی اما باز هم انبوهی از ناگفته ها می ماند که سنگ می شود و در گلویت جا خوش میکند 

همه شاعر و نویسنده نیستند . 

ما اینجا فرهاد هایی داریم که کوه بغض خود را میتراشند 

اینجا احوال شیرین هم تلخ است .

اشک که میریزی کاغذ تر و کلمات محو میشوند 

کلمات در درد حل شده و ناپدید می شوند 

بعد تو میمانی و بغضی که میخواستی با کلمات مهارش کنی 

حال تو هم از درد شیرین، فرهاد میشوی 

ضربه میزنی . میشکنی و فریاد میکشی. 

اما خالی نمیشوی

نمیدانم … شاید هم این حجم از درد ز سر این حروف زیاد است 

# خودم